In Overijssel wordt de jeugdzorg gefinancierd door de provincie met de trajectfinanciering. Kregen zorgverleners voorheen een vastgesteld bedrag per bed of cliënt, nu krijgen ze het geld pas na een succesvol afgesloten traject. De bedoeling hiervan was goed. Het voorkomt dat kinderen te lang en onnodig binnen de jeugdzorg blijven en het vraagt een andere werkwijze van de medewerker in de jeugdzorg.

[[{“type”:”media”,”view_mode”:”media_large”,”fid”:”18″,”attributes”:{“alt”:””,”class”:”media-image”,”height”:”300″,”width”:”249″}}]]

Nu moet er naar het kind of jongere en zijn of haar thuissituatie gekeken worden en wordt daarop het plan gemaakt. Geen eenheidsworst meer maar een passend plan per kind en gezin. De bedoeling is dan dat het kind of jongere zo snel mogelijk het traject succesvol afsluit waarna de zorgverlener het vastgestelde bedrag ( € 37.000) van de provincie kan ontvangen. Maar wanneer is een traject succesvol afgesloten, waneer is het doel bereikt? Hierover zijn goede afspraken gemaakt door de zorgverlener en Bureau Jeugdzorg. Er zijn echter 10 zaken in Overijssel waarbij de partijen het nog niet eens zijn maar het kind inmiddels wel uitgestroomd is. Er wordt gesproken van een cultuuromslag die nodig was bij de werkers in de jeugdzorg. Goed moest goed genoeg zijn. Niet meer zorg bieden dan echt noodzakelijk is. Goed lijkt immers ook goed, maar willen we niet allemaal het beste voor ons kind? Waarom is goed dan wel genoeg voor andermans kinderen? Natuurlijk het is fijn voor het kind en het gezin als er geen hulp meer nodig is en het kind gewoon veilig thuis kan opgroeien. Maar het feit dat er tussen de 33 en 40 % van de kinderen na een succesvolle afsluiting van het traject toch weer terug komt bij de jeugdzorg, doet me afvragen of kinderen nu niet te snel de deur wordt gewezen?
Ook het feit dat er kinderen zijn waarvan al op jonge leeftijd vaststaat dat hij of zij tot hun achttiende gebruik moet maken van de jeugdzorg doet me twijfelen aan de trajectfinanciering. Deze financiering is er immers op gericht om kinderen snel te laten uitstromen en dat gaat met deze kinderen nou net niet gebeuren. Is het dan voor een zorgverlener niet minder aantrekkelijk om deze kinderen hulp te bieden. Door sommige zorgverleners wordt gepleit om twee trajecten te maken. Eén voor kinderen die zeker tot hun achttiende gebruik moet maken van de jeugdzorg en één voor de kinderen die kunnen uitstromen. Dat lijkt me een verbetering van het systeem. Want ik denk wel dat kinderen beter af zijn met het feit dat er nu beter naar het kind en zijn omgeving wordt gekeken en dat het nu ook normaal is om een familieplan te maken. tegenwoordig noemen ze dat ook wel een Eigen kracht conferentie. Dit is vaak een goed begin van een succesvol traject in de jeugdzorg. Maar vergeet niet dat niet alle kinderen het geluk van een sterk netwerk om zich heen hebben. En ook daarvoor moet er een goede jeugdzorg zijn. Nu is natuurlijk ook nog de vraag dat als deze trajectfinaciering echt zo succesvol is of de gemeentes het wel overnemen. De gemeentes moeten zelf die keuze maken en laten we hopen dat ze niet zoals bij de WMO massaal naar de centen kijken in plaats van de kwaliteit van zorg. Laten we hopen dat ze net als ons allemaal het beste willen voor hun kinderen.